Laatste maand in Indonesie
In de hete stad Manila heb ik mijn laatste drie dagen voornamelijk in de shopping malls als een echte toerist bij Starbucks en in de mega bios doorgebracht (Sex in the city 2 was erg leuk), omdat het buiten gewoon te heet was om rond te lopen en ik aardig gaar was van al het reizen. Via Manila ben ik naar Kuala Lumpur teruggevlogen waar ik een nacht verbleef (lekker gegeten en eindelijk mijn nieuwe bril kunnen ophalen) alvorens ik de dag erna weer terug mocht naar de luchthaven voor mijn vlucht naar Denpasar, Bali.
Op het vliegveld dacht ik even dat ik in de rij stond van een vlucht naar London of misschien Amsterdam...zoveel witte toeristen om mij heen. Maar ik bleek toch echt in de juiste rij te staan en stond dan ook gelijk weer met beide benen op de grond en uit mijn reiswereldje tussen de toeristen. Ik wist dat Bali toeristisch zou zijn, maar zo erg?
In Denpasar kwam ik vrij laat s' avonds aan en daarom ben ik gelijk in een nabijgelegen guesthouse blijven slapen. De dag erna direct op naar Ubud, de artistieke wijk van Bali! Eerst nog een bemo busje zien te vinden (goedkope mini-vans die van de ene plek naar de andere scheuren).. stond na een ritje op een terminal op de volgende bemo te wachten die nooit kwam...te weinig mensen. Ben dus maar bij een motor taxi achterop gesprongen (met backpack) en alsnog in Ubud aangekomen! Ubud vond ik super leuk; overal kleine straatjes met gallerijtejs en kunstenaars. Prachtige rijstvelden, rivieren en de echte driehoek rieten Bail huisjes... Bali is geheel Hindu qua geloof, en overal vind je dan ook kleine offer altaartjes met wierook en offeringen voor de voorouders. Ik verbleef bij zo een schattige familie achter in een bungalowtje, was helemaal gelukkig! Massage op de kamer voor 4 euro een uur... verder heerlijk rondgestruindin dit dorpje en de eerste wedstrijd NL van de WK bekeken...leek wel of ik in Amsterdam in de kroeg stond.... zoveel Nederlanders bij elkaar! En dat was voor mij toch bijna een jaar geleden, dus ik ben al aan het wennen aan de Hollanders om me heen!
Na een dag of 5 in Ubud werd het tijd om verder te kijken en ben ik met een zeer langzame ferry (en een bus die onderweg stuk ging) naar de Gili eilandjes gevaren die bij het Lombok eiland behoren. Dit zijn drie naaste elkaar gelegen eilandjes met witte stranden waar je heerlijk kunt duiken, snorkelen, surfen en feesten. En eindelijk na al die maanden kon ik weer eens surfen, en dat was toch weer vrij lastig maar wel weer leuk.
Op de boot naar de Gili's heb ik een Nederlandse meid ontmoet die naast mij een bungalow had gehuurd zodat we lekker samen konden ontbijten, dineren etc. Heerlijke dagen op deze eilanden doorgebracht al waren ze wel erg vol met backpackers en love-koppels. Na deze eilanden had ik besloten een tijdje in het zuiden van Lombok te verblijven, en dit was een goede beslissing. Hier voelde ik pas echt dat ik in Indonesie was...overal prachtig groen, runderen, geitjes, bergen, rijstvelden en een fantastische verlaten kust met turquoise stranden. Verder helemaal niks (geen pinautomaat, slecht een bar en een aantal restaurants). Hier heb ik een scooter gehuurd en ben alleen zuid-Lombok gaan verkennen (heel veel surfers, te gekke surfstranden in het zuiden).
Na deze retraite weer tijd voor wat actie en mensen om mij heen..dus de boot gepakt terug naar Bali voor een paar dagen Kuta (Salou van Bali...maar dan erger). Hier langs het strand gewandeld en de vele winkeltjes bekeken en een avondje uitgeweest met wat Austaliers. Leuk voor max twee dagen...
Na Kuta ben ik doorgereisd naar Java, waar ik nu verblijf. Ik zit nu al een paar dagen in Jogyakarta en dit is verreweg de leukste stad van Java. Java is islamitisch en staat bekend om haar mooie vulkanen en tempels (weinig strand). Dus voor een weekje cultuur ben ik hierheen gekomen...heb een Canadees meisje en een Australier in de bus ontmoet en daar deel in nu een kamer mee in een superschattig hotel met een eigen zwembad..jihaaaa eindelijk! Gisteren zijn we naar de grootste Buddha tempel vd wereld geweest: Borobodour (wat een van de zeven wereldwonderen was)... en vandaag hebben we een helse fietstocht gemaakt langs de snelweg naar de grote Hindu tempel Prabanan...schitterend al was de fietstocht levensgevaarlijk...
Morgen nog naar de vogeltjesmarkt en het waterpaleis en dan vlieg ik terug naar Bali waar ik eerst een weekje heerlijk op een strand ga liggen, beetje surfen en lezen en me mentaal voorbereiden om mijn terugtocht naar het echte leven in NL...
de 7e ontmoet ik Geerda in Bali...waar we mijn laatste dagen samen zullen doorbrengen..hoe geweldig is dat???
Dan via een paar dagen Singapore weer terug naar Amsterdam!! Hopen dat het mooi weer blijft!!
Omdat ik in Singapore ook nog zoveel wil zien en ondernemen is dit tevens mijn laatste reisverslag. Ik zal proberen nog fotos te uploaden en anders wordt dat in Nederland. Bekijk zeker de film: Eat, Pray, Love met Julia Roberts voor beeldmateriaal over Bali...
Deze reis was voor mij onvergetelijk, weer een fantastische ervaring in mijn leven die niemand mij meer kan afnemen. Ik heb bijzondere mensen ontmoet die ik absoluut nog zal tegenkomen en ik heb mensen ontmoet die ik waarschijnlijk nooit meer zal zien maar ook nooit zal vergeten! Iedereen heel erg bedankt voor het trouw meelezen van mijn verslagen en de lieve opmerkingen... altijd fijn om dit te lezen op dagen dat ik alleen was.
Tot in Nederland!
Liefs Tanja
Meer pracht in de Filipijnen
Ik zit momenteel weer in de kokend hete stad Manila, ben hier vanmorgen na een ferry trip van 13 uur en een bustrit eindelijk weer aangekomen...ja, de Filipijnen is zo immens groot en bestaat uit wel 7000 eilanden, dat vooral het reizen veel tijd in beslag neemt, maar ook voor de leukste belevingen zorgt.
Na het emotionele afscheid van mijn vrienden in Puerto Galera alweer bijna twee weken geleden, ben ik via eerst een tricycle (in een bakje aan een motorfiets), vervolgens als sardientjes twee uur in een jeepney, daarna twee uur in een mini-van en dan bij de haven wachten op de ferry naar het eiland naast Boracay! De ferrytrip duurde 5 uur, maar daar heb ik lekker op een rij stoelen kunnen tukken naar alle Filipinhos die hetzelfde idee hadden. Met weer een kleine pumpboot werd ik s'avonds gedropt op Boracay...het meest beroemde vakantie eiland van de Filipijnen en hier waren weliswaar meer 'witte toeristen' zoals ik te bekennen. Boracay staat genoteerd als een van de tien mooiste eilanden/stranden ter wereld, vanwege het super verblindende 4 km lange witte zandstranden haar adembenemde zonsondergangen.
In Azie kun je qua accomodaties vinden veel beter met zijn tweetjes reizen, omdat er eigenlijk geen hostels of dorms te vinden zijn, maar altijd kleine cottages/bungalows of nipa's die per stuk worden verhuurd (voor mij alleen dus zeer onvoordelig). Gelukkig weet ik via via altijd wel weer wat te vinden...op Boracay was namelijk geen homestay mogelijk, er zijn hier ik weet niet hoeveel luxe spa's te vinden dus het werd een beetje moelijk. Van twee pinjo's hoorde ik over een groot huis genaamd Faith Village waar ze wel dorms schenen te hebben, dus hier ben ik naartoe gelopen. Bleek een groot verblijf met een mega tuin voor Christenen te zijn, waarom niet dacht ik? kan ik me daar voor de verandering ook even in mengen. Ik dus netjes vragen of er plaats voor mij was (het was echt mega goedkoop daar), was er alleen nog plek in de dorm met 22 mensen... en ik zou dan natuurlijk wel elke morgen verplicht met alle vertellingen en gebeden in de tuin meedoen.... oeps, heb dit vriendelijke aanbod toch afgeslagen, iets teveel van het goede.
Na door te hebben gevraagd had ik uiteindelijk toch een 4 persoons dorm weten te vinden, alleen voor meiden en behorende bij een resort... met als voordeel dat ik van alle resort gemakken heerlijk gebruik mocht maken (strandbedden, letterlijk ontbijten op het witte zand). De eerste dag was een beetje eenzaam hjier, maar gelukkig kwamen de tweede dag al twee leuke Deense meiden op mijn kamer erbij en ben ik de hele week met ze opgetrokken. Gefeest in de jungle bar met de meest rare drankjes en genoten van de overheerlijkste visbuffeten met verse krab, mosselen, oesters en noem maar op...
Op het eiland bevinden zich maar liefst 34 duikshops (en dit eiland is slechts 7km lang), dus uietraard moest ik ook een duik maken, en het was schitterend! Wel weer even wennen met het ademen onder water, maar het koraal is hier nog kleurrijker en mooier dan in Maleisie. Ik heb zelfs een onderwaterfilm laten maken van het duiken, al was ik niet erg tevreden over de duikinstructeur die me meenam, hij trapte regelmatig tijdens het filmen een stukje koraal om wat natuurlijk absoluut niet kan!
Na een hele week op het paradijseiland moest ik uit deze trip stappen en een volgende move maken naar een andere eilandengroep: De Romblon eilanden. Ik ben hier opgekomen omdat ik las dat er een paar keer per week een boot vertrok van Boracay naar Romblon en daar komen amper toeristen dus leek me wel weer een uitdaging.... en dat was het!
De ferry duurde een paar uur, maar op het eiland Tablas moest ik weer in een jeepney naar de andere kant van het eiland Sant Augustin...en hier aangekomen ging de boot naar het hoofdeiland Romblon, Romblon pas de volgende morgen op 6 uur. En daar sta je dan als enige toeriste met je backpack, binnen no time hadden zich een hele groep jongens om mij heen verzameld en iedereen wilde natuurlijk weten waar ik heenging etc.. toen kwam de 'leider' van de groep welke me bij een guesthouse heeft gebracht waar ik een nachtje heb geslapen en de hele avond naar karaoke heb geluisterd...
De volgende morgen heel vroeg dus op de ferry naar Romblon, Romblon, op dit eiland zou namelijk een mooi duik resort zijn met een dorm... Helaas bleek de dorm alleen voor groepen te zijn...waar nu dan weer heen? Na rondvragen naar mooie stranden zou ik naar Marble beach kunnen gaan, en ik ben weer in een jeepney gesprongen op naar Marble beach.... ergens letterlijk langs de weg gedropt en van daaruit heb ik nog zeker 40 min in de bloedhitte met die K#$ backpack op richting zee gelopen... bij het eerste resort was niemand en het tweede leek wel een paradijs uit een sprookjesboekje met schattige rieten nipa's...maar lag duidelijk boven mijn budget. En dat was het dan, verder niks te bekennen en ook absoluut geen enkele toerist daar natuurlijk. Omdat het huilen me nader stond dan het lachen en ik totaal doorweekt was van het zweet heeft de jongen van het tweede resort me geholpen aan de naam van een man verderop in de straat die ook kamers verhuurt... Joepie, dus weer terug de weg op naar boven en daar woonde Toytoy, een schat van een man met drie kleine kindjes die zo creatief is met bamboe en riet dat hij eigen cottages heeft gemaakt met een kleine bar en winkeltje. Hier kreeg ik een eigen kamertje! Toytoy heeft me ook het strand gewezen, en we konden via de tuin van een vriend van hem naar beneden... dat was dus de tuin van Toffi, een Filipijnse kunstenaar/buddhist/mafkees die gelijk andere vrienden had uitgenodigd en waar we de hele avond muziek hebben geluisterd, getrommeld en gedanst. Met hem ben ik alle dagen in Romblon opgetrokken, samen vis gekookt, gesnorkeld en uitgeweest. Hij past daar op drie huizen (van hem, zijn vader en zijn zus) en ik ben helemaal verliefd geworden op deze huizen en lokatie! Hoger gelegen met een fantastisch uitzicht over de volle breedte op zee...alles van hout, echt schitterdend! Hier heb ik uren alleen maar naar het uitzicht gekeken en had het liefst hier gebleven... Romblon is schitterend, zo mooi qua natuur, bergen, palmbomen en nog volledig primitief. De mensen zijn nog geheel zelfvoorziendend en zorgen voor hun dagelijkse vis etc.
Na twee nachten in het huisje van Toytoy ben ik verhuisd naar het sprookjes resort....dit was een kans die ik niet wilde laten lopen! Een resort voor mij alleen...op een onbeschrijflijk mooi strand met de zee zo vlak als een meer en zeezicht vanuit mijn huisje.... En de onderwaterwereld is hier sprookjesachtig mooi, nog beter dan ik met duiken heb gezien; paarse en rose koralen, schildpadden, blauwe en zwarte nemo's.....
Maar...ook mijn vlucht naar Kuala Lumpur vertrekt gewoon weer aanstaande zaterdag en helaas is een toeristenvisum voor de Filipijnen maar drie weken...ik ben dus in een zeer lange ferry trip beland vannacht in een 'luxe' coupe op aanraden...dit was een super grote kamer met allemaal bedden in het knalrood met airco...en dat doen we dus nooit meer! IJs en ijskoud met die airco, ik heb geen oog dichtgedaan. Na een uur kleumen mocht ik gelukkig verkassen van ijskou naar een gewoon ' koude' plek en heb hier met al mijn kleren uit mijn backpack als een eskimo op mijn bed gelegen... en die pinhos lagen gewoon te snurken in hun korte broekjes, blijkt maar weer wat een kou-kleum is ben!
maar ik kom zeker een keer terug om nog meer eilanden te ontdekken. Voor mij is de Filipijnen een zeer bijzondere vakantiebesteming; zo puur en onontdekt... heel wat anders dan een toeristisch Thailand of naar verwachting straks Bali... al heb ik ook weer zin om gemakkelijk als vrouw alleen straks te kunnen reizen en veel andere backpackers te ontmoeten...en dat gaat zeker gebeuren, ik vlieg na KL zondag door naar Indonesie...
Bali...here I come~!
De Filipijnen
Na een lange avond en nacht wachten op de oersaaie luchthaven van Kuala Lumpur ging mijn vliegtuig om half 7 s' morgens dan eindelijk de lucht in op weg naar Manila.
Vanaf de luchthaven Clark moest ik weer een bus nemen om in het centrum van Manila uit te komen, dit duurde ongeveer twee uurtjes. Eerste indrukken van Manila vanuit de bus: Bloedjeheet, heel levendig en gezellig, veel kleur en muziek op straat en ontzettend veel mensen. De stad deed me erg denken aan een Latijns amerikaanse stad of bv Panama...met name door alle gekleurde jeepneys die het straatbeeld versieren (dit zijn oude jeeps uit Amerika van WO2). Met een taxi ben ik uiteindelijk bij mijn hostel in de wijk Maleta uitgestapt en ben gelijk de straat en buurt gaan verkennen.. Manila is een mega grote stad, veel barretjes en levendigheid...helaas wel weer een heel stuk armer dan Maleisie, veel daklozen en bedelende kindertjes op straat. Ben in een barretje beland waar een paar Engelsen helemaal de weg kwijt waren, verder zat naast me een oudere Duitser aan een mooie jonge Filipijnse jongen uit te leggen hoe de 'business' met hem werkt en dat hij geen andere lovers mocht hebben als hij voor hem werkt...dat is dus weer de zwarte kant van dit land, veel sextoerisme en oudere monsters die met de mooiste vrouwtjes aan hun hand lopen.
Manila en de Filipijnse eilanden hebben een Spaanse flair doordat het een voormalige spaande kolonie is geweest, en ook in de taal hoor ik veel Spaans terugkomen, Beetje Azie en beetje latino sfeertje dus, helemaal goed voor mij! Ben helemaal gelukkig hier in de Filipijnen!
In twee dagen Manila heb ik een paard en wagen tochtje gemaakt door de oude wijk Entremuros (tussen de muren), waar veel oude gebouwen te zien zijn. Een oudere Filipijn nam me mee op pad en met een lokaal biertje in de hand heeft hij me de stad laten zien. De mensen zijn hier onbeschrijflijk vriendelijk en liefdevol. Ik ben er achter gekomen tijdens al mijn reizen en van overtuigd geraakt dat hoe minder de mensen hebben aanmateriele spullen,hoe meer ze aan liefde en echte aandacht kunnen geven.
Na de hitte van Manila werd het tijd om een eerste eiland te gaan bezoeken, het eiland Minduro (ongeveer de groot als Nederland). Ik ben op twee uur van Manila bij een ferry beland, waar ik een ticket voor een 'pompboot' kon kopen (dit zijn de beroemde Filipijn boten met zijleggers). De terminal zal vol met wachtenden, werd ik als enige opgeroepen dat mijn boot er was, en uiteindelijk had ik de hele boot voor mij alleen (met de bootmannen uiteraard).. heel aparte ervaring in zo een grote boot helemaal alleen..
In Mindoro aangekomen ben ik met de boot afgezet op het strand White Beach bij het plaatsje Puerto Galera. Geen enkel hostel te bekennen, slechts resorts of duurdere kamers voor twee personen. Gelukkig kwam een man naar me toe die vroeg of ik een kamer zocht en hij kon me wel verder helpen. Ik kwam uit iets achteraf van het strand bij een klein huisje van een oudere dame Cheryl. Eigenlijk weer vergelijkbaar met de homestay die ik in Penang had, dit keer wel met eigen badkamer en weer een emmerdouche natuurlijk! Cheryl vertelde me gelijk dat haar hele familie daar woont en een barretje en restaurantje heeft. Ik ben in de avonden bij de bar gaan zitten en bleek op dit strand de enige blanke vrouw...alleen reizen is in de Filipijnen zeer uitzonderlijk heb ik ervaren. Na vijf dagen was ik dus helemaal geintergeerd in deze familie; ze namen me mee uit, mee snorkelen, picnicken en ze kochten de landelijke specialiteit voor me: Balot=ei met kippe embryo erin...grrr, ik kon het niet wegkrijgen. Puerto Galera is super in de nacht, wordt ook wel Puerto Gay-lera genoemd...heb er nu dus een hoop Filipijnse gay vrienden bij en vooral veel lady-boys! Elke avond feest, dansen en muziek. De Filipijnen zijn gek op karaoke.
Het hele strand wist mij uiteindelijk 'Tonja' te noemen op de dag dat ik wegging, en van de vrouw van de familie Rhea heb ik een jurk gekregen. Van een van de zonen kreeg ik een brief toen ik wegging in het Engels waarin hij me bedankte dat ik bij zijn familie verbleef en dat iedereen van me was gaan houden. Een emotioneel afscheid dus en weer een ervaring die ik nooit zal vergeten! Wat een hartelijke en liefdevolle gulle mensen die mij zo in hun gezin hebben opgenomen, dit was mij nooit overkomen als ik in een luxe resort had gezeten, dus backpacken heeft zo zijn voordelen. Als ik aan deze mensen terugdenk straalt mijn hart.
Momenteel zit ik op het eiland Boracay, een van de mooiste stranden van de wereld....
maar doorover meer de volgende keer, mijn internet tijd zit erop en de drankjes buiten in de barretjes roepen mijn naam.....
Duiken op de Perhentian Islands en de metropool Kuala Lumpur
De laatste dagen op Lankawi eiland heb ik zo relaxed met Ellen samen in ons schattige huisje doorgebracht. Lekker uit eten geweest, met een scootertje naar de watervallen gereden, aapjes ontweken en veel op het strand en bij de bar gehangen. Ook was er een yoga school vlakbij ons guesthouse, waar ze intensieve, 2-uur lange, Hatha Yoga gaven en waar wij uiteraard aan deelnamen. Ik heb al aardig wat yoga in Nederland gedaan, maar deze les was aardig pittig...vooral omdat het rond de 30 graden was en er geen enkele fan of airco aantstond in de yoga ruimte... maar fijn om eindelijk weer eens wat lichaamsbeweging uit te voeren.
Vanaf Lankawi heb ik een ferry genomen naar het vasteland, was ijskoud inde ferry vanwege de airco en omdat het vrijdagmiddag was, mocht ik gratis de toespraak van een islamitische man bijwonen ivm de vrijdagmiddag dienst...en ik verstond er echt helemaal niks van natuurlijk en was de enige toeriste in die zaal op de boot. Later in de bus op weg naar de Perhentian islands vroeg ik twee meiden of ze ook zo hadden genoten van de toespraken, bleek dat zij in een andere zaal naar The Avatar hadden zitten kijken!
Na een tocht met de nachtbus naar weer een andere haven aan de oostkust van Maleisie, heb ik met vele backpackers een speedbootje genomen naar de Perhentian Islands. The Perhentian Islands bestaan uit twee eilandjes naast elkaar, kent geen wegen of verkeer (alleen zandpaadjes) en is een van de mooiste eilandgroepen in Maleisie. Hier is het koraal nog nagenoeg aangetast en dit is dus de perfecte lokatie om te gaan scuba diven (duiken).
Ik verbleef op het kleine eiland aan het bekende Long Beach (welke helemaal niet zo lang was..) en via een jungle paadje kon je gemakkelijk het eiland oversteken naar Coral Beach. Ik had besloten om nu ook eindelijk mijn open water duik certificaat te gaan behalen, wat ik al jaren wilde maar nooit de tijd voor heb genomen. Het is een vier daagse zeer intensieve cursis van zeker 9 tot 1900 uur elke dag. Eerst dus op zoek naar de juiste duikschool op het eiland; ik had mezelf voorgenomen om bij de duikschool te gaan waar de lekkerste duikinstructeur zou werken, maar helaas bleek dit dus ook de allerduurste te zijn! Ik ben uiteindelijk bij de duikschool Coral Bay aan Coral Beach gestart, mijn instructrice was een Belgische dame van mijn leeftijd. Deze duikschool was geweldig en ik had ook nog eens prive les voor een bedrag vergeijkbaar met de Thaise duikscholen. Ik heb de eerste dagen als een brave leerling elke avond de theorie bestudeert en overdag vele oefeningen in laag water gedaan en steeds een open water duik in de middag. Ben een aantal maken in paniek geraakt onder water vanwege een klote oefening met het masker afdoen en dan zwemmen onder water...hebzelfs een paar keer overwogen het op te geven, maar ben toch doorgegaan. Nooit geweten dat duiken zo mega intensief en vermoeiendwas (onder water gebruikjeveel meer zuurstof...) en ik was dan ookkapot na de cursus.Groot feest gehouden toen ik geslaagd was op Long beach en oo de nacht erna hadden we een feest op de duikschool omdat de eigenaresse jarig was... de plaatselijkedrank genaamd Monkey Juice vloeide dan ook rijkelijk... Tevens heb ik een te gekke vriendin ontmoet uit Zuid Afrika metwie ik veel avonden op het eiland heb doorgebracht en waar ik ontzettend mee heb gelachen om alle duikverhalen... Ben dan ook in totaal 10 dagen op deze eilanden verbleven..
Momenteel zit ik in het Reggae Hostel in Kuala Lumpur..te wachten op mijn vlucht vannacht om 6 uur richting Manila in de Filipijnen. KualaLumpuris eenmega shopping stad (alweer ja) enik ben hier nu al vier dagen en heb heel wat te voet gezien (al kun je ook makkelijk een trein, metro of monorail pakken). Ik ben naar de Twintowers geweest (hoogstetwintowers ter wereld), naar de Lake gardens en een vlinderpark, Chinatown (daar verblijf ik) en de Central Market. Ook is er een wijk waar de meeste shopping malls zich bevinden en waar ik gisteren een dag heb doorgecracht, ben in een van de grootste malls te wereld geweest (vijftien verdiepingen, bowlingbaan, 5 bioscopen, pretpark en heeel veel shops). HIer heb ik een nieuwe bril laten opmeten welke ik vanmiddag mag ophalen!Ook was ik in een van de duurste malls waar ik nog geeneens een sok zou kunnenbetalen zo duur, gelukkig kun je hier in Chinatown elke duur merk kopen danwel nagemaakt maardat zie je echt niet! Al word ik momenteel wel helemaal gek van die mannen op straat die roepen:Miss, handbag? special price!! En dan die mannen op straat die maar blijven roepen en toeteren als je voorbij wandelt...ben benieuwd hoe het erstraks in de Filipijnen aan toe gaat, heb weer heel erg zin in een nieuw avontuur!
Singapore en Maleisie
Na het tweede afscheid van Freya op maandag 19 maart in Perth, mocht ik dan toch wel echt het vliegtuig in en na al die maanden Australie verlaten...
Na slechts 5 uur vliegen kwam ik aan op Singapore airport, mega groot en goed geregelde luchthaven. Werd gelijk geholpen met mijn treinkaartje en ben met de metro op weg naar de juiste wijk voor mijn hostel gegaan...en o wat was het daar heet! Kwam dan ook in de stromende regen aan, echt van die tropische buien en super hoge vochtigheidsgraad. Zat met mijn hostel net boven Little India en ben in totaal twee dagen in Singapore verbleven. Azie is toch echt helemaal mijn ding, wat een heerlijk eten toch allemaal en zo goedkoop. Overal eetstalletjes in vele kleuren, bloemenkransen, jonge katjes en natuurlijk heel, heel veel Aziaten. Ik ben een hele dag met een leuke Engelsman op pad geweest naar Little India (heel veel India spullen uiteraard), naar China Town, Holland Village en het centrum. Om te shoppen is Singapore een paradijs...alleen al in het centrum bevinden zich 32 shoppingmalls!! Waar moet je dan ook beginnen? Heb me goed kunnen inhouden, want in Kuala Lumpur schijnt het nog beter en goedkoper te zijn. Al met al was Singapore niet meer dan een grote stad, erg druk en heet en lang niet zo schoon en anders dan ik had verwacht (met de bekende boetes voor kauwgomkauwen en troep neergooien..)..weinig mensen die echt een praatje met je komen maken, vrij gereserveerde mensen. Aan het einde van mijn reis zal ik hier nog een aantal dagen doorbrengen en wat meer van de buitenwijken bezichtigen.
Vanuit Singapore ben ik met de bus doorgereden naar de stad Melaka in Maleisie! Maleisie was natuurlijk vroeger een kolonie van Portugal, Nederland en later Engeland. Melaka is een havenstadje wat voormalig Hollands was...er is nog een echt Stadhuis, een molen en straten met huizen die je zo uit Amsterdam had kunnen halen. Echt een fantastisch leuk stadje waar ik met een australisch meisje een dag of vier heb doorgebracht. Riksja's die je meenemen door de stad (met of zonder muziek), veel historische gebouwen en een schitterend China town met lieflijke kleine winkeltjes en aardige mensen. Maleisie zelf is ontzettend groen, overal palmbomen en bananenplanten, ze hebben hier dan ook 40 verschillende soorten bananen. Voor mij is het eten hier weer fantastisch, van Malay tot Indisch, Chinees en Thais...verse vruchtensappen en fruit...elke avond is het weer een feest om de straat op te gaan en een stalletje uit te zoeken.
Vanuit Melaka heb ik de nachtbus naar het eiland Penang genomen. In deze bus voelde ik me een koningin op haar troon, zo luxe! Het openbaar vervoer is hier zo super geregeld. Ook de wegen zijn zelfs beter dan in Autralie. Maleisie heeft als vakantieland echt al mijn verwachtingen (en die had ik gelukkig niet teveel) overtroffen.
Maleisie is een land met drie hoofdgroepen inwoners met de daarbij behorende religie: Malay mensen (Islam), Chinezen (Buddhistisch) en Indiers (Hindustaans) met daarnaast nog een kleine groep Christenen. Op het eiland Penang heb ik als een ware antropoloog deze religies van dichtbij mogen en kunnen bestuderen. In een straat trof je vaak een tempel, moskee, kerk en hindu tempel aan. En hier werkt dat dus prima, iedereen respecteert elkaar en laat elkaar met rust. Ik ben vanuit de hoofdstad Georgetown met de bus naar het kleine vissersdorpje Teluk Bahang gegaan....totaal niet toeristisch en er bleek dan ook maar 1 guesthouse te zijn waar ik tevens de enige gast was. Lekker rustig dus, had gelijk drie nachten geboekt voor 1 euro per nacht. Het was meer een huisje in de achtertuin van een familie met een wc (hurktoilet met gat in de grond) en een Aziatische douche (een heleboel gekleurde emmertjes en een kraan)...ach ja, ik ben inmiddels al heel wat gewend dus waarom niet? De eerste morgen schrok ik s' morgens om 5 uur wakker door een keihard gezang door een microfoon. Een gejengel met mensen die hier weer op reageerden, dit was dus het ochtendgebed van de moslims en het leek wel of ik in de moskee lag...wel weer heel bijzonder!
Mijn guesthouse lag naast de ingang van het nationale park van Penang waar ik twee dagen wandelend heb doorgebracht. Langs prachtige strandjes en een schildpadden opvang centrum. Ik was vaak alleen aan de wandel en heb een hoop interessante mensen ontmoet (een oudere Chinese man die me vertelde dat hij als Buddhist naar het Christendom was overgestapt en me mooie verhalen vertelde over de geloven). Ik ben ook voor het eerst sinds mijn reis echt bang geweest... er kwam namelijk een grote groep apen achter mij aangerend...ik had wel een stok bij me, maar was zo bang dat ik ben weggerend een ander pad in en via een hele omweg pas weer terug op het pad kon komen! Daarnaast heb ik een Burmese en Thaise tempel bezocht met een slapende buddha en hier buddhisten ontmoet die met me op de foto wilden en weer hun verhaal van het geloof vertelden. Nu nog hindustanen ontmoeten en de cirkel is rond!
Na Penang ben ik met de ferry naar de eilanden groep Langkawi gevaren, welke tegen Thailand aanliggen en uit 100 kleine eilandjes bestaan. Hier heb ik een huisje vlakbij het strand waar we twee huisaapjes hebben. Dit eiland is wel behoorlijk toeristisch, heb een leuke Nederlandse meid ontmoet waar ik nu een huisje mee deel en ik blijf hier zeker een week hangen. Watervallen bekeken, wezen eiland hoppen, scooter gehuurd en vooral lekker bakken op het strand en in de avond chillen bij de mega reggaebar Babylon op het strand, wat een leven!
Roadtrip in West Australie
We zijn sinds gisteren weer veilig terug in Perth, na ons fantastisch en zeer vermoeiende avontuur met een campertje (backpacker mini van) door west Australië.. En wat hebben we veel gezien en beleefd...het begon al met het ophalen van de wagen.. Met een flinke bus door het drukke centrum van Perth en dan ook nog eens aan de linker kant rijden, uieraard reden we de eerste straat nog gewoon rechts maar daar is het gelukkig bij gebleven. We hebben de hele reis keurig zonder schade en bekeuringen gereden. Camper rijden hier is dus echt een waar avontuur, alle twee hadden we verwacht gewoon overal te kunnen kamperen langs de weg en stranden bijvoorbeeld maar dit blijkt absoluut niet het geval te zijn. In Australië zijn ze dol op ‘fines' uitdelen, ook voor kamperen langs de weg of op publieke plaatsen. Elke dag was dus weer een verassing waar we zouden staan in de nacht en de kunst is het om zoveel mogelijk gratis te overnachten (we hebben tenslotte al voor de camper betaald...) . Dit is ons aardig gelukt, we hebben dan ook op de raarste plekken gestaan als trucker plaatsen, op een schoolterrein (vrij dom van ons, we werden s'morgens door een ranger weggestuurd, bijna een boete), langs het strand, in een woonwijk, op 24 uur gratis parkeerplaatsen mét bbq, op uitkijkpunten waar we bijna wegwaaiden en de laatste week alleen maar in prachtige natuurparken waar je een klein bedrag voor de plek betaald (geen douches) en als het echt niet anders kon stonden we op campings wat een feest was om een warme douche te nemen zo af en toe... Verder zijn in heel Australië overal dag recreatie plekken met altijd toiletten en douches, dus we stonken niet de tent uit!
De reis begon (na een heerlijk weerzien met Freya en eerst stappen in Perth en wat toeristische attracties bekeken te hebben in de stad) met een tocht naar het zuiden van Perth richting de beroemde wijnvallei Margaret River. In dit gebied zijn de beroemde surfspots te vinden en fantastische kust plaatsen met ruige verlaten stranden waar we vaak als enige op het strand lagen. En natuurlijk kwamen we de eerste dag niet eens op de plaats van bestemming aan..omdat onze tank na twee uur al helemaal leeg was! Op deze manier zou het wel een heel dure reis gaan worden... gelijk de servicelijn gebeld en de dag erna moesten we onze kar al weer naar de garage brengen voor een check om achter het probleem te komen. Weer een dag vertraging dus, maar gelukkig bleek alleen het benzinefilter vies te zijn en werd er een nieuw filter opgezet. Nu kon de reis dus echt beginnen... Margaret River alwaar we een grot hebben bezocht, Bunbury, en andere mooie plaatsjes. Hierna weer naar boven om via de kust ‘high way' het noorden van Perth te ontdekken.
Vanuit Perth zijn we naar de ‘Pinnacles' in de woestijn gereden, dit zijn verschrikkelijk veel obelisken (puntige rotsen) in een knalgele zandlaag...erg mooi bij zonsondergang. En het leuke was dat we als een rally autootje zelf hier doorheen mochten rijden... lekker scheuren door het zand. Op campings gestaan in de plaats Cervantes en een duik in zee genomen bij het witte verlaten strand Hangover Bay! Zelfs nog een haai voorbij zien zwemmen...vlak langs de kustlijn. Via andere strandjes naar het eerste natuurpark gereden, genaamd Kalbari National Park...een geweldige wandeling gemaakt over de rug van de rotsen en kliffen van een leegstaande rivier (pittige trip met veel vliegen). Echt prachtig en hier voel je echt dat je in Australië bent! De toegang naar dit park was iets minder: een dirty road (zand/hobbelweg) van 26 km... ik dacht werkelijk dat alle onderdelen van onze minivan langzaam lostrilden en de auto uit elkaar zou vallen...zo een weg is dus beter te doen met een 4wd, maar we hebben het natuurlijk weer overleefd. In de avond op een paardenranch gestaan en dit was ook weer een leuke ervaring. Hoogtepuntje van onze reis was onze sublieme ‘backpacker plus' kookkunst..elke keer weer lukte het ons om een topmaaltijd te bereiden op de gaspitjes van de auto of kookplaatsen in Australië of de campings...al duurde het soms uren, het avondeten bereiden was elke dag weer iets waar we onze creativiteit in kwijt konden. Kookboek ‘camping koken' brengen wij binnenkort uit.
Wildlife: kangoeroes zijn vooral actief in de ochtend en avond schemering en deze hebben we dan ook in ruime mate gezien... in de avond reden we soms met 40km per uur over de snelweg om de kangoeroes langs de weg gedag te zeggen en natuurlijk te ontwijken waarneer deze overstaken...en geloof me, dit is niet relaxed rijden (wel erg leuk om die beesten te zien rondhuppen). Naast de kangoeroes en wallabys (we hadden zelfs een keer een kangoeroe bij ons op visite naast de eettafel bij het avondeten) hebben we veel emu's, dingos (sprong er bijna een in onze auto), dolfijnen, veeeel vliegen, maffe pelikanen, kaketoes in diverse kleuren, kamelen en heel veel prachtige vissen in de onderwaterwereld bij het natuurpark van Exmouth en Coral Bay. Helaas hebben we onderweg nog veel meer platgereden dieren gezien (leek wel een slagveld af en toe...kangoeroekoppen en opgeblazen koeien langs de weg). En je kunt wel nagaan hoe dat stonk in die hitte..brrr.
Later zaten we in het plaatsje Monkey Mia wat aan het koraalrif Ningaloo ligt en waar altijd dolfijnen rond de mensen komen zwemmen, erg apart. Freya heeft nog een rondje op een kameel gemaakt en we hebben hard gelachen om de rare pelikanen. Wat een tropische onderwaterwereld, schitterend!
Ook hebben we diverse malen getracht uit te gaan in de kleinere dorpjes, maar elke keer was de kroeg al dicht of gesloten als we daar aankwamen, wat dat betreft is de westkust erg rustig en hebben we wijntjes gedronken bij de camper. Veel reizigers ontmoet met ieder weer zijn of haar eigen verhaal en reis ervaringen... veel mensen kwamen we in andere plaatsen ook telkens weer tegen.
Naast het Kalbari park waren het natuurpark in Exmouth (Cape Range) en Karajini ook geweldig, mooie wandeltochten gemaakt langs de rode rotspartijen via rivieren, watervallen en natuurbaden. Record van de laatste parken was voor ons 8 dagen zonder douches...wassen in de zee of de waterval. Dus schoon waren we wel, weer een aparte ervaring.
Dit was slechts een korte selectie van de dingen die we beleefd hebben tijdens onze trip, we hebben zulke onbeschrijflijke dingen meegemaakt waar we nog altijd om zullen lachen. Ook hebben we samen geconcludeerd dat deze manier van reizen zwaar vermoeiend is en waarschijnlijk nog veel leuker zou zijn wanneer je een ochtendmens bent...wij zijn allebei namelijk echte avondmensen en we moesten bijna altijd heel vroeg weg (of de ranger kwam, weer rijden naar een andere plek, op zoek naar toiletten etc.) dat we vaak doodmoe en chagrijnig in de auto zaten te wachten tot we wakker werden... en in de avond was het alweer om zes uur donker en dan kwamen wij pas echt tot leven, terwijl veel andere travellers al om 21 uur naar bed gingen, maar we hebben evengoed een onvergetelijke tijd gehad!.
Het gekke is dat ik vrijdagavond uitgebreid afscheid heb genomen van Freya en haar op de bus heb gezet naar het vliegveld...komt ze twee uur later gewoon de kamer van het hostel weer in omdat de vlucht is gecanceld wegens de vulkaan in Ijsland....gekker moet het toch niet worden! Nu zitten we dus nog steeds samen in Perth en Freya weet geeneens wanneer ze terug mag vliegen. En ik... ik vlieg in ieder geval deze maandag naar Singapore waar ik aan mijn laatste nieuwe avontuur zal beginnen: Azië!!
?
?
Melbourne, Adelaide en Ayers Rock!
Zit nu met een lichtelijke kater eindelijk weer eens achter de computer in Adelaide om mijn verhaal te kunnen schrijven. Heb de afgelopen drie weken ontzettend veel gezien en gereisd in Australie.
Vannacht St. Patricks day gevierd hier in Adelaide...en vanwege de zeer grote Ierse populatie in Australie wordt dit hier uitgebreid gevierd (in Sydney was zelfs het Opera House helemaal groen gemaakt..) Ik heb dus Ierse volksdans gedanst en Guinnes bier gedronken tot vanmorgen vroeg...
Na mijn laatste dagen volop afscheidsfeestjes en etentjes in Sydney heeft David mij op de nachttrein naar Melbourne gezet en ben ik ongeveer een week in Melbourne gebleven. Melbourne is echt een leuke stad, heel cultureel en toevallig was er net het Mumba festival gaande, overal muziek en optredens, dus dat was weer mooi meegenomen. De stad vond ik vergelijkbaar met Utrecht, klein en makkelijk toegankelijk en veel speelt zicht af rond de rivier die door de stad loopt. Ik ben bijna alle toeristische lokaties afgelopen (de haven, het stadion, cathedralen, Chinatown, filmmuseum, Melbourne museum, Imax theater, marktenen de shoppingmalls natuurlijk). Ook was er net een tentoonstelling van Ron Mueck in het kunstmuseum, deze kunstenaar maakt levensechte beelden, een mega grote baby sculptuur en ook weer kleine oude dametjes..echt heel gaaf gedaan! Qua stad zou ik hier zo kunnen wonen....alleen het weer is gewoon K.. in Melbourne....veel regen!!! Wat dat betreft echt vergelijkbaar met Nederland.. Ik had gelukkig overdag steeds een zonnetje en heb in het gras naar de bandjes kunnen luisteren alvorens het meestal in de avond weer losbarstte...
Na Melbourne ben ik weer met de trein (dit keer de Overlander dag-trein) naar Adelaide afgereisd. Ik moet wel met de trein, want mijn bagage is inmiddels teveel geworden om te vliegen (straks in Perth een lading naar huis zenden..). Adelaide is een klein, gezellig stadje met een super klimaat (prachtig weer nu, 32 graden en volop zon). Deze stad is geheel zonder hoogbouw, heeft een geweldig mooi rustig strand en aardig wat culturele bezienswaardigheden.. Ben hier een paar dagen gebleven alvorens ik een vlucht had afgelopen vrijdag naar het midden van Australie: Alice Springs! Dit is echt het rode centrum (helemaal niks hier, een klein outback stadje en heel veel dronken aboriginals). Maar dit is de grootste toeristische trekpleister ivm het bezoeken van de mega spirituele rots Ayers Rock of Uluru. Ik had een drie daagse trip geboekt vanuit Alice Springs.
Elke morgen om 4.30 uur opstaan... om de eerste dag een tocht van ongeveer 5 uur naar ons kamp en het park rondom Ulurute maken. De groep bestond uit ongeveer 20 man, weer een leuke internationale groep. We zijn in de middag aangekomen na wat stops onderweg (kameel rijden, emus kijken etc.) Eindelijk bij Uluru.... maar ik had het dit keer weer eens getroffen omiets zeer zeldzaams mee te maken...namelijk heel veel regen in de woestijn! Waardoor de Uluru rots vol met honderden watervallen was... prachtig!! Wel balen van de regen natuurlijk, maar een schitterend gezicht! Alleen van de zonsondergang bij de rots was helaas weinig te zien in de avond... We hebben heel wat wandeltochten rond de rots gemaakt en veel verhalen beluisterd over de spiritualiteit en geschiedenis van deze bijzondere plek en het belang hiervan voor de aboriginals. Je kunt de rots beklimmen maar de aboriginals stellen dit absoluut niet op prijs (ik zou dit ook nooit doen)..was ook afgesloten ivm de regen...
De volgende morgen weer om 5 uur vanaf het kamp naar de Uluru ivm zonsopgang...geweldig! De Uluru kleur veranderde langzaam van grijs naar donkerbruin, rood, oranje.. daarna zijn we naar de rotsen Kata Tjuka gereden (ook wel 7 hoofden of Ogres genoemd)... ook hier gewandeld en naar verhalen geluisterd. In de middag zouden we normaal gesproken met de bus naar een volgende kamp rijden om in de middag de Kings Canion te bezoeken, maar door de hevige regenval was de weg naar de Kings Canion helemaal afgesloten...heel erg balen dus! Een gedeelte van mijn trip kon dus niet doorgaan, de hele groep was down.. Gelukkig zijn we wat andere trips gaan maken in het Uluru park en hebben alsnog s' avonds een zonsondergang kunnen meemaken. Verder ontzettend veel gelachen met de mede reisgenoten en ook de laatste morgen weer naar Uluru gereden voor een zonsopkomst en op de terugweg naar Alice Springs in de outback gegeten, naar watervallen en rivieren geweest en als een moslima heb ik door de woestijn gelopen....WAT EEN VLIEGEN!!! Echt verschrikkelijk!! Nooit geweten dat het zo erg zou zijn, iedereen was continu de vliegendans aan het doen om deze irritante beestjes van zich af te slaan... en natuurlijk was het gisten wel prachtig weer... maar ik heb evengoed een onvergetelijke trip gemaakt met prachtige foto' s en vooral de verhalen over de aboriginals, de art galleries en spirituele verhalen hebben heel erg mijn aandacht getrokken, ik zou het liefst weer het antropologische stuk van mijn studie erbij pakken en een baan in dit vakgebied uitoefenen waarbij ik net als in Peru de mensen en hun geschiedenis kan bestuderen en beschrijven... zo interessant!
Gisteren teruggevlogen naar Adelaide waar de rest van mijn spullen op mij stonden te wachten en die gaan straks met mij mee de trein in naar Perth. Ik neem de Indian-Pacific trein, dit moet een van de mooiste treinreizen in de wereld zijn (van Sydney naar Perth via Adelaide).. ik ga 40 uur in de trein doorbrengen, nu maar hopen dat het echt zo geweldig is als men zegt!!
In Perth zal ik Freya aanstaande zondag treffen...ze vliegt morgen via Hong Kong naar Perth...eindelijk weer een bekende om me heen, kan niet wachten om mijn verhalen in levende lijve te kunnen vertellen! We hebben een camper gehuurd en gaan een roadtrip maken langs de westkust van Australie!
Paradijslijk Fiji
16 febr tot en met 2 maart heb ik samen met Gabi op de Fiji eilanden doorgebracht, en wat was dit fantastisch! Niks geen Engelse pubs, Australische praatjesmakers, achterlijke prijzen of bureaucratische regels... maar één groot tropisch avontuur verspreid over 333 eilanden. Echt helemaal mijn ding... super vriendelijke en lieve bevolking, altijd muziek en dans, veel tradities, prachtig tropisch weer en de mooiste blauwe zee en witte stranden die ik tot nu toe ooit heb gezien!
Bij aankomst op de luchthaven Nadi (op het grootste eiland waar zich tevens de hoofdstad bevindt) werden we al met muziek ontvangen en werd er direct van alles geregeld... we konden zelfs bij mensen in een dorp blijven mochten we niks vinden of het binnenland willen verkennen. Wij zaten de eerste nacht in het centrum van Nadi in een backpackers hostel, waar we gelijk de traditionele Kava drank mochten drinken ter verwelkoming. Hier zit weer een heel traditioneel verhaal achter: dit is namelijk een non-alcoholische drank gemaakt van de wortels van de pepermunt plant, welke vroeger alleen door de opperhoofden van de dorpen mocht worden gedronken. Nu wordt het altijd ter verwelkoming van gasten en bij speciale gelegenheden gedronken om gezellig met mensen bij elkaar te zijn. De Kava wordt gemixt met water in een Kava bowl (grote houten kom) en gedronken uit een halve kokos noot. Bij ontvangst klap je een maal in de handen en zegt: Bula (betekent hallo, welkom), dan drink je de kom in een keer leeg, roept Mala (leeg) en dan wordt er drie keer geklapt en is de volgende aan de beurt. Zo gaat het de hele avond door...de drank ziet er uit als modder... maar maakt de mond en tong een beetje verlamd en na een paar kommen begonnen we het lekker te vinden. En de drank schijnt goed te zijn tegen kankercellen en andere ziektekiemen...dus beter dan alcohol. Heel wat avonden hebben Gabi en ik op de grote rieten mat met een Kava ceremonie doorgebracht! Ook aardig wat ingeslagen om nu in Australië te kunnen drinken.
Twee weken Fiji is dus echt veel en veel te kort... het begint eigenlijk de eerste dag al moeilijk te worden, de keuze maken welke eilanden te bezoeken. Er zijn zoveel verschillende eilanden en dan is er ook nog eens het 'main land' met de grote steden Nadi en Suva en een koraal kust... grote bergen, overal palmbomen, kleine traditionele dorpjes met rivieren....
Na veel wikken en wegen hebben we als eerste een trip geboekt naar het eiland Mana (deel van de Yasawa eilanden groep in Fiji). Vanaf het grote eiland ongeveer een uur met een bootje... waanzinnig om langs de diverse eilanden te varen, de een nog overweldigender dan de ander.. Wat een paradijs! Gabi en ik zijn beiden overtuigd hier absoluut nog eens terug te komen, ze is alvast gaan sparen voor haar volgende bezoek..
Mana is een vrij groot eiland, langwerpig van vorm, met een paar bergen en vier stranden rondom het eiland. Bij aankomst werden we met muziek en natuurlijk weer Kava ontvangen, we hadden een eigen kamer in een lodge middenin het dorpje waar de bewoners leven, tussen veel schattige kinderen en honden, varkens en kippen in... echt fantastisch! Hangmatten aan zee, prachtig wit strand en om te snorkelen liepen we gewoon het water in, het koraal rif ligt langs de eilanden (dit zorgt voor het kalme en super heldere water, de golven beginnen pas na het koraal). En wat een kleuren daar onder water...vooral bij zonsondergang geven de koralen verschillende kleuren licht, honderden soorten gekleurde tropische vissen...én Fiji is een van de weinige plekken op de wereld waar 8 verschillende haaien soorten te vinden zijn. Wij hebben kleintje gezien langs het strand met snorkelen (deze zijn gelukkig totaal ongevaarlijk).. Voor het grotere haaien werk moet je echt scuba diven op zee.. Ik heb het bij snorkelen gehouden maar ga zeker duiken in Azië.
Alle eiland verblijven zijn met maaltijden inbegrepen, dus veel gezonde vissoorten gegeten en avonds altijd vermaak met traditionele dansen (veel Hawaï achtige hoela dansen en vuurdansen, kampvuur)... limbo gedanst, gekajakt en langs de standen gewandeld. Ook een tocht gemaakt over de berg en via takken naar beneden gegleden tot we bij een oud vervallen dorp aankwamen, wat het voormalige Survival kamp was van de tv serie The Survivor ( is de Australische versie van Robinson Eiland in NL). Zo gaaf om dit te zien, waar de mensen sliepen enzo, en op tv lijkt het dus heel verlaten, maar ik werkelijkheid kun j e in 5 minuten bij het plaatselijke dorpje zijn...
Ook zijn we naar het hoogste punt geklommen met de Engelse Nerd Paul die een paar dagen met ons is opgetrokken ,wat hebben we gelachen, hij was echt niks gewend wat sport, actie en drinken betreft, er ging een wereld voor hem open!
Een dag zijn we met een bootje gaan eiland hoppen, langs het eiland vcan de film Cast away (Tom hanks), naar het prachtige eiland Malolo (onwerkelijk mooi gewoon, we moesten elkaar knijpen om te geloven dat we daar waren, ik als werkloze backpacker).. Hier geluncht en vissen gevoerd in zee.. Ook naar Bounty eiland geweest en het eiland waar Paris Hilton altijd verblijft. Laatste stop was bij een zandbank midden op zee...helemaal verlaten en spierwit zand!!! En alleen ik, Gabi en twee andere meiden op dit eiland! Super snorkel en duiklocatie met die helder blauwe zee.
Na vier nachten wilden we eigenlijk helemaal niet weg van dit fantastische eiland, maar we hadden maar vier nachten geboekt... dus zijn we een nacht op strandstoelen onder de adembenemende sterrenhemel gaan slapen met wat honden om ons heen, en dit was stukken beter dan in de warme kamer waar we daarvoor sliepen en weer een nieuwe ervaring.
Na Mana Island zijn we teruggevaren naar het grote eiland en hebben in een resort aan de coral coast geslapen. Van hieruit lekker de bus gepakt naar de stad Sikatoka waar elke dag een grote markt is, vers fruit en vis ingeslagen en zelf gekookt. In het resort was helemaal niemand, zwembad en strand voor ons alleen. Na Mana konden we hier heerlijk bijkomen, slapen en winkelen.
Na drie dagen rust, tijd voor actie. Op naar het eiland Robinson Crusoe... niet ver van het vaste land vandaan. Dit was een waar entertainment eiland, begon al in de bus met muziek en Bula geroep. Weer een muzikaal onthaal bij aankomst op het eiland en grote professionele shows en werkelijk 24 uur vermaak (dans, altijd gitaarmuziek, kampvuur, kokos noot juwelen maken, snorkelen, vissen, duiken, palmbladeren kostuum wedstrijd die Gabi won, spellen etc etc... en weer veel Kava uiteraard...)Groot verschil met het andere eiland was dat alles hier perfect geregeld was, de eigenaar was dan ook een Australiër...
Ook hier weer een hoop lieve mensen ontmoet en nieuwe contacten voor het verdere reizen. Op de een na laatste avond was het weer eens erg laat geworden, rond een uur of vier lagen we in onze ‘Bure' (klein rieten bungalowtje) te slapen... werden we rond 6 uur wakker gemaakt...Tanja...Gabi...Get up please, pack all your stuff, we have to leave the island in one hour, there is a Tsunami warning...
Wij dus slaapdronken onze spullen gepakt en met het hele eiland in een boot gestapt op weg naar het main land. Bleek dus de invloed van de Chili aardbeving te zijn welke een tsunami zou kunnen veroorzaken, We zaten op een super mooi uitzicht punt heel hoog te wachten tot het voorbij zou zijn, klaar met foto camera's...maar er viel niks te zien en bleek dus allemaal heel erg mee te vallen. Om 12 uur konden we met zijn allen weer terug naar ons eiland. De twee weken in Fiji zullen Gabi en ik nooit vergeten, zoveel gezien en beleefd dat het leek alsof we er al jaren woonden... ik kijk nu al uit naar mijn volgende reis naar de Fiji eilanden.
Mijn laatste avond in Nieuw Zeeland was ook nog erg verrassend... ik had de bus genomen in de namiddag naar Auckland (nadat de familie me eerste nog uit lunchen had genomen, zo gastvrij), maar mijn vlucht ging pas om 6 uur de volgende morgen. Gelukkig kent Warren wat Indische vrienden uit Auckland die me van de bus zouden komen oppikken en waar ik zolang in huis zou kunnen wachten. Ik had een oudere man in gedachten met een familie, bleek dus een leuke vent van rond de 35 te zijn die me eerst meenam naar vrienden in de stad waar we wat gingen drinken, allemaal super aardige mensen die net terug uit Fiji kwamen en me weer allemaal contact adressen opgaven. Vervolgens namen ze me mee uit eten (Oester, mosselen etc) en het was Vrijdag... dus daarna naar mega clubs in Auckland geweest tot het tijd was om naar het vliegveld te gaan en hier hebben ze gewacht tot mijn vlucht er vertrok .Weer zo een bijzondere ervaring, mensen die ik nog nooit had ontmoet en alles voor me betaalden en me mee uit namen omdat ik een vriendin van Mary en Warren ben.
Terug in Sydney was ik zo blij om weer bekende vrienden om me heen te hebben, ik verbleef bij Reuven en Hana een paar nachten tot ik met Gabi op weg ging naar Fiji.
Ben nu ook weer voor 4 dagen in Sydney...een waar afscheidsfeest vanavond...en morgen neem ik de nachttrein naar Melbourne!