Na een lange avond en nacht wachten op de oersaaie luchthaven van Kuala Lumpur ging mijn vliegtuig om half 7 s' morgens dan eindelijk de lucht in op weg naar Manila.

Vanaf de luchthaven Clark moest ik weer een bus nemen om in het centrum van Manila uit te komen, dit duurde ongeveer twee uurtjes. Eerste indrukken van Manila vanuit de bus: Bloedjeheet, heel levendig en gezellig, veel kleur en muziek op straat en ontzettend veel mensen. De stad deed me erg denken aan een Latijns amerikaanse stad of bv Panama...met name door alle gekleurde jeepneys die het straatbeeld versieren (dit zijn oude jeeps uit Amerika van WO2). Met een taxi ben ik uiteindelijk bij mijn hostel in de wijk Maleta uitgestapt en ben gelijk de straat en buurt gaan verkennen.. Manila is een mega grote stad, veel barretjes en levendigheid...helaas wel weer een heel stuk armer dan Maleisie, veel daklozen en bedelende kindertjes op straat. Ben in een barretje beland waar een paar Engelsen helemaal de weg kwijt waren, verder zat naast me een oudere Duitser aan een mooie jonge Filipijnse jongen uit te leggen hoe de 'business' met hem werkt en dat hij geen andere lovers mocht hebben als hij voor hem werkt...dat is dus weer de zwarte kant van dit land, veel sextoerisme en oudere monsters die met de mooiste vrouwtjes aan hun hand lopen.

Manila en de Filipijnse eilanden hebben een Spaanse flair doordat het een voormalige spaande kolonie is geweest, en ook in de taal hoor ik veel Spaans terugkomen, Beetje Azie en beetje latino sfeertje dus, helemaal goed voor mij! Ben helemaal gelukkig hier in de Filipijnen!

In twee dagen Manila heb ik een paard en wagen tochtje gemaakt door de oude wijk Entremuros (tussen de muren), waar veel oude gebouwen te zien zijn. Een oudere Filipijn nam me mee op pad en met een lokaal biertje in de hand heeft hij me de stad laten zien. De mensen zijn hier onbeschrijflijk vriendelijk en liefdevol. Ik ben er achter gekomen tijdens al mijn reizen en van overtuigd geraakt dat hoe minder de mensen hebben aanmateriele spullen,hoe meer ze aan liefde en echte aandacht kunnen geven.

Na de hitte van Manila werd het tijd om een eerste eiland te gaan bezoeken, het eiland Minduro (ongeveer de groot als Nederland). Ik ben op twee uur van Manila bij een ferry beland, waar ik een ticket voor een 'pompboot' kon kopen (dit zijn de beroemde Filipijn boten met zijleggers). De terminal zal vol met wachtenden, werd ik als enige opgeroepen dat mijn boot er was, en uiteindelijk had ik de hele boot voor mij alleen (met de bootmannen uiteraard).. heel aparte ervaring in zo een grote boot helemaal alleen..

In Mindoro aangekomen ben ik met de boot afgezet op het strand White Beach bij het plaatsje Puerto Galera. Geen enkel hostel te bekennen, slechts resorts of duurdere kamers voor twee personen. Gelukkig kwam een man naar me toe die vroeg of ik een kamer zocht en hij kon me wel verder helpen. Ik kwam uit iets achteraf van het strand bij een klein huisje van een oudere dame Cheryl. Eigenlijk weer vergelijkbaar met de homestay die ik in Penang had, dit keer wel met eigen badkamer en weer een emmerdouche natuurlijk! Cheryl vertelde me gelijk dat haar hele familie daar woont en een barretje en restaurantje heeft. Ik ben in de avonden bij de bar gaan zitten en bleek op dit strand de enige blanke vrouw...alleen reizen is in de Filipijnen zeer uitzonderlijk heb ik ervaren. Na vijf dagen was ik dus helemaal geintergeerd in deze familie; ze namen me mee uit, mee snorkelen, picnicken en ze kochten de landelijke specialiteit voor me: Balot=ei met kippe embryo erin...grrr, ik kon het niet wegkrijgen. Puerto Galera is super in de nacht, wordt ook wel Puerto Gay-lera genoemd...heb er nu dus een hoop Filipijnse gay vrienden bij en vooral veel lady-boys! Elke avond feest, dansen en muziek. De Filipijnen zijn gek op karaoke.

Het hele strand wist mij uiteindelijk 'Tonja' te noemen op de dag dat ik wegging, en van de vrouw van de familie Rhea heb ik een jurk gekregen. Van een van de zonen kreeg ik een brief toen ik wegging in het Engels waarin hij me bedankte dat ik bij zijn familie verbleef en dat iedereen van me was gaan houden. Een emotioneel afscheid dus en weer een ervaring die ik nooit zal vergeten! Wat een hartelijke en liefdevolle gulle mensen die mij zo in hun gezin hebben opgenomen, dit was mij nooit overkomen als ik in een luxe resort had gezeten, dus backpacken heeft zo zijn voordelen. Als ik aan deze mensen terugdenk straalt mijn hart.

Momenteel zit ik op het eiland Boracay, een van de mooiste stranden van de wereld....

maar doorover meer de volgende keer, mijn internet tijd zit erop en de drankjes buiten in de barretjes roepen mijn naam.....